10 Kasım 2012 Cumartesi

Evde Tek Başına

Bu hafta halamların evi hastaneye daha yakın diye onların evinde kaldım. Sabah 9, akşam 6 arası hastanede yolda geçen zamanların dışında ise onların evindeydim. Tek başıma. Büyük halam gece kalıyor küçük halamın yanında çünkü.


İlk kez evde bu kadar yalnız kaldım. Kendi evim de değil üstelik. Sadece 5 gün ama benim için bir ilk. 25 yaşındayım sonuçta garip gelebilir ilk kez evde yalnız kalmam ama ben biraz korkağımdır, karanlıktan bile korkarım.

Hem bu evde yalnız kalma işini hiç sevmedim ben. Belki günün geri kalan kısmı hastanede geçtiğinden bilmiyorum kasvetli geldi bana. Ne televizyondan ne internetten zevk aldım. Bir tek kitap okumak biraz sakinleştirdi beni. Annem de yurt dışında olduğundan belki çok yalnız hissettim kendimi.

Gerçi evde tek başımaydım ama özgür değildim. Yapmam gereken yemekler vardı, sabah 7 de kalkmam gerekiyordu falan derken çok da özgür değildim. Ev gel yemek yap, bulaşık, biraz Tv yada kitap, uyku, kahvaltı hazırla (kendim için olsa hazırlamayacağım ama büyük halam eve gelince ben hazırlamazsam yemiyor :S), hastaneye götüreceklerini hazırla, hastane. 5 günde üç aşağı beş yukarı böyle geçti.

Bir de gördüğüm kabus var. Perşembe sabahı çok fena uyandım ağlayarak. Rüyam o kadar gerçekçiydi ki. Gerçi şimdi hiç bir şey hatırlamıyorum. Sadece biriyle çok fena kavga ettiğimi biliyorum rüyada. Fiziksel bir kavga değil ama böyle ağlayarak bağırarak yapılan kavgalardan. Sanki çığlık çığlığa bağırmışım bolca da ağlamışım gibi uyandım.

Bugünkü hastane nöbetim sadece 2 saatti neyse ki. Hemen eşyamı toplayıp eve döndüm. Hastaneye gideceksem de (ki gideceğim) evden gitmeliyim, yoksa fena halde depresyona gireceğim. Son birkaç gündür her an ağlayabilir durumda dolaşıyorum zaten. 

Sözün özü ben evde yalnız kalmayı hiç sevmedim. Hastane durumlarından mı yoksa gerçekten mi sevmedim bilemiyorum ama şimdilik vardığım sonuç bu. Hep yalnızlığı severim derdim ama düşündüğüm kadar sevmiyor olabilirim sanırım. Saçma ama sevdiklerimden izole edilmiş hissettim. Sadece birlikte yaşadığım ailemden de değil; aile, arkadaş bütün sevdiklerimden izole edilmiş hissettim mantıksız bir şekilde.

4 Kasım 2012 Pazar

Arrow


Yine yeni bir dizi. Baştan genel fikrimi söyleyecek olursam; Beauty and the Beast de yaşadığım hayal kırıklığından sonra Arrow’u hiç de fena bulmadım.

Beauty and the Beast’de Kristin Kreuk’u Smallville’den tanıdığımızdan bahsetmiştim. Arrow da ise tanıdık bir oyuncu değil ama tanıdık bir karakter var; Oliver Queen. Smallville’de gizli karakteri Green Arrow adı ile anılan Oliver Queen, bu dizide yeşil kıyafetlerini korusa da gizli karakteri Arrow olarak anılıyor.

Önce kısa özet; Oliver Queen babası, babasının bir arkadaşı ve kız arkadaşının kız kardeşi ile bir yat gezisindeyken geçirdikleri kazadan(!) kurtulan tek kişidir. Kazadan sonra ıssız(!) bir adaya sürüklenen Oliver adada 5 yıl mahsur kalır. Verdiği işareti gören bir balıkçı teknesi tarafından kurtarılan Oliver Queen, medeniyete geri döndükten sonra babasına ölmeden önce verdiği son sözü yerine getirmek için Arrow gizli kimliği ile bir nevi modern Robin Hood olarak adaleti sağlamaya çalışır.

İlk bölümün başında kafama takılan şeyler oldu. Oliver ıssız adada ok ile yayı nereden buldu? Nasıl beslendi de onca kas yapabildi? Vücudundaki işkence izlerini kim yaptı? Nasıl 2 yabancı dil öğrendi? Ama dizide ilerledikçe ipuçları flashbackler şeklinde gelmeye başladı böylece her şeyin mantıklı bir açıklaması olduğunu anladım. Kafa karışıklığım geçtikçe diziye daha bir ısındım.

Biraz da oyunculardan bahsedecek olursam Oliver’ın kız kardeşi Thea Queen’i canlandıran Willa Holland’ı The O.C.’de ilk gördüğümden beri severim zaten, burada da hemen benimsedim. Oliver’ın eski kız arkadaşı Dinah 'Laurel' Lance’i oynayan Katie Cassidy’i ise Gossip Girl’de ilk gördüğüm zamandan beri sevmem; belki de bu ön yargımdan dolayı ona pek ısınamadım. Ama daha sadece 4 bölüm yayınlandı bende sadece ilk 3 bölüm izledim o yüzden dizi ilerledikçe sevebilirim, mümkün.


Son olarak da Stephen Amell nam-ı diğer Oliver Queen. Justin Hartley’nin Smallville’de canlandırdığı Oliver Queen’e alıştığımdan Stephen Amell’ı benimseyebilir miyim acaba diye tereddütlüydüm.  Ama ilk bölümün 10. Dakikasında bütün tereddütler zihnimden silinmişti. Dövüş, kovalama, okçuluk gibi bütün aksiyon sahneleri Stephen Amell’e feci yakışıyor. Zengin şımarık genç adam durumlarında ise mükemmel olmasa da fena değil. Ama şimdi düşününce Justin Hartley baş karakter olarak -Arrow olarak- diziyi pek götüremezmiş, hafif kalırmış sanki.

Oyunculuklar iyi, dövüş sahneleri inandırıcı, konu güzel işlenmiş ilgi çekici. Yani ben daha bayılmadım ama diziyi sevdim. Bir kaç bölüm daha izledikten sonra, karakterlere iyice ısınınca benim için Smallville’in bıraktığı boşluğu doldurabilir diye umuyorum, umutluyum.

1 Kasım 2012 Perşembe

Olmaz! Olamaz!

Bu bir tür şaka olmalı :S
Yani şarkı Korece değil mi zaten.
Haftalardır tatilde olan Glee'yi heyecanla bekliyordum ama artık izlemek istediğimden o kadar emin değilim.
Gangnam style ilk izlediğimde saçmalığından ötürü komikti
Ama artık her yerde olduğundan boğucu!!!

Titanic


Geçenlerde dikkatimi çekti kitaplarıma sürekli yenilerini eklememe rağmen bir süredir hiç DVD almamışım. Bende bir önceki kitap siparişimi verirken DVD’lere de baktım. Araya bir tane de film sıkıştırmak istedim. Ama bir süredir filmlerden çok uzak kalmışım sanırım yeni filmlerden hiçbiri DVDsini alacak kadar ilgimi çekemedi.

Sonra D&R’ın ana sayfasında (aldığım zaman ana sayfadaydı) Titanic’in 15. Yıl özel DVD’si çarptı gözüme. Silinmiş sahneler, alternatif son. Hemen siparişime bu DVD’yi de ekledim. 3-4 gün sonra kitaplarımla birlikte geldi Titanic. Günlerdir tüm filmi seyretmesem de DVDye bir göz atsam diyordum ancak bugün fırsatım oldu.

Bütün filmi seyretmedim ama aradan bir kaç sahneye göz attım. Alternatif sonu izledim. Jack ve Rose’u nasıl özlemişim. Çocukluğumun ne kadar önemli bir parçasıymış onlar. Film yapılalı 15 yıl Türkiye de vizyona girmesinin üzerinden 14,5 yıl geçmiş. Demek ki ben 10-10,5 yaşındaymışım. Titanic benim ailemle değil yaşıtlarımla gittiğim ilk film. 15 yıl ne çabuk geçmiş. O zamanki bazı kız arkadaşların "My Heart Will Go On"u söylemeye çalışırken katletmesi dün gibi oysa. Arşive eklemek için daha güzel bir film olamaz.

Bu arada geçen yıllar içince Leonardo DiCaprio nasıl yaşlanmış. Fizik olarak hala fit olabilir ama yüzü kartlaşmış resmen (daha yumuşak bir tabir bulmaya çalıştım ama olmadı). Diğer yandan Kate Winslet onu daha olgun gösteren sarı saçları dışında hala Titanic’deki gibi. O büyüsü hiç değişmemiş yaş aldıkça.

Uzun zamandır görmediğim eski bir arkadaşla karşılaşmış gibi oldum. Mutlu oldum :)

31 Ekim 2012 Çarşamba

Ameliyat Sonrası

Sanırım bu noktada artık hiçbir şeyin normale dönmeyeceğini kabul etmem gerekiyor. 
Normalim değişmeli. 
Kanser çok sinsi. 
Kalbimi çok kırıyor.

Hastane


Daha önce halamın hastanede olduğundan bahsetmiştim herhalde. Bugün tam 3 hafta oldu hastaneye yatalı, bir de bugün 2. Ameliyatını oluyor.

İlk ameliyat geçen hafta Salı günüydü. Zaten bir süredir hastane de olduğundan bende çoğunlukla gündüzleri yanına refakatçi olarak gittiğimden çok yorgundum. Önceki gün de halam “iyiyim gelme, evde dinlen” demişti o yüzden hastahaneye gitmemeyi ciddi ciddi düşünüyordum. Daha ben bir karara varamadan telefon geldi, halam acil ameliyata alınıyormuş. Yanında gece kalan refakatçisini de eve yollamış tek başınaymış ve onu ameliyata götürüyorlarmış. Mantıklı bir yanı olmasa da kendimi öyle suçlu hissettim ki o gün sanki ben hastaneye gitmeye üşendim diye halam ameliyat oluyormuş gibi.

Salı gününden sonra Arife günü ve bayram olduğundan annemin çalışması gerekmiyordu. Birde ameliyat sonrası bakım daha zor olduğundan refakatçi nöbetini benden devraldı. Bir yandan içim öyle rahatladı ki çünkü halama iyi bakamam diye korkuyordum ama bir yandan da felaket suçlu hissediyordum. O günler geçti dün ameliyattan sonra ilk kez yine ben refakatçiydim. Öğlen 12 - akşam 9. Bu sabah tam hazırlanıyordum hastaneye gitmek için yine telefon yine sürpriz bir ameliyat.

Tünelin sonunda henüz ışık görünmüyor yani. Daha ne kadar hastanede olacağız ailecek bilemiyorum. Sevdiğiniz biri hastane yatağında acı çekerken yanında durup da ona yardımcı olamamak kadar korkunç bir şey yok sanırım. Sırf kendi yakınınız da değil yandaki yatakta acıyla çığlık atanlarda var. Hastanede geçen her saat insanın bütün umutlarını alıp yerine karamsarlık bırakıyor sanki.

Hayatımız normale dönsün istiyorum artık. Düzenimiz eski haline dönsün. Çünkü ben her an kırılıp dökülebilecekmişim gibi hissediyorum. Bir yandan da bencilliğime sinir oluyorum. Halam orada acı çekerken hayatımız normale dönsün demek bencillik çünkü. Önemli olan onun iyileşmesi.

27 Ekim 2012 Cumartesi

Beauty and the Beast


Dizi izlemeyi sevdiğimden bahsetmiştim daha önce. Yine izleyecek yeni bir dizi arayışı içinde imdb.com’da gezinirken bu sezon başlayan yeni dizilerle ilgili bir listeye rastladım. Listeyi incelerken Kristin Kreuk’un resmine gözüm takıldı, böylece de Beauty and the Beast ile tanışmış oldum.

 Sadece Kristin Kreuk’un baş rolde olması bile – ne de olsa uzun bir Smallville geçmişimiz var – ilk bölümü izlemem için yeterliydi ama poster de ilgimi çekmedi değil. Kendi yorumlarıma geçmeden önce dizinin konusu;


Catherine/Cat Chandler (Kristin Kreuk) yıllar önce annesinin ölümüne tanık olmuş; annesinin katilleri onu öldürmeye çalışırken, katillerin ‘Beast’ tarafından öldürülmesi sonucu kurtulmuştur. 9 yıl sonra Catherine Chandler artık New York da görev yapan bir dedektiftir. Üzerinde çalıştığı cinayet mahallinde kayıtlara göre ölmüş olması gereken eski asker Vincent Keller’a (Jay Ryan) ait parmak izi bulunması ile işler karmaşıklaşır. Vincent Keller’ın izi süren Cat ve partneri Tess Vargas (Nina Lisandrello) ilk önce hiçbir sonuca ulaşamaz. Ancak Cat şansını bir daha dener ve Vincent Keller’ı bulur, ancak Vincent yaşadığını ortaya çıkarmaması için Cat’i ikna eder. Aynı cinayet mahallinde bulunan kıl da bulunan DNA, annesinin cinayet mahallinde bulunan DNA ile eşleşince Cat Vincent’dan bazı cevaplar talep eder. Yıllar önce Vincent Keller aslında bir paramedik olarak çalışırken erkek kardeşini 11 Eylül saldırısında kaybedip, orduya yazılmış, ordu da süper askerler oluşturmak için kurulmuş Muirfield operasyonuna katılmıştır. Onlara enjekte edilen ilaçlar duyularını güçlendirmiş ve onları gerçekten ‘süper asker’lere dönüştürmüştür ancak zamanla ilaçların bir de yan etkisi ortaya çıkmıştır. Adrenalin salgıladıkların bu süper askerler bir canavara dönüşmektedirler. Ordu hatasını anlar ve Muirfield operasyonu ile ilgili herkesi yok eder. Ama Vincent (yani Beast) bir şekilde kaçmayı başarmıştır. 9 yıl önceki o gece Cat’i kurtaran da Vincent’dır. 
Bütün bunlar olurken Cat’in Vincent hakkında yaptığı araştırma ve ortaya çıkan DNA örnekleri, Muirfield operasyonun dan hiç bir iz kalmamasını isteyenlerin Vincent’ın hayatta olduğunu anlamalarına neden olur. Cat ve Vincent bundan sonra birbirlerini korumak zorundadırlar...



Büyük ümitlerle izlesemeye başlamış olsamda bu diziyi sevemedim. 
  • Öncelikle Kristin Kreuk mükemmel bir Beauty olsa da dedektif olarak inandırıcı olamıyor. Onu dedektif olarak görünce acaba Amerika’da polisler için bir boy sınırı yok mu diye düşündüm.
  • Jay Ryan ise Beast olabilmek için fazla yakışıklı. Beast’e dönüştüğü zamanlardaki makyajı ise inandırıcılıktan çok uzak.
  • Cat’in partneri Tess Vargas karakterini canlandıran Nina Lisandrello ise çok itici. Acımasız olmaya çalışmıyorum ama Tess karakteri Beast ünvanını Vincent’dan daha çok hak ediyor diye düşündüm ara sıra.
  • Ayrıca görüntüler, dövüş sahneleri bir şekilde hep acemice geldi bana. Ne oyunculuklar ne görüntüler inandırıcıydı. Kristin Kreuk’u “Street Fighter: The Legend of Chun-Li” de izleyip inandırıcı bulmuş olsam da, burada hiç inandırıcı bulamadım.
  • One Tree Hill izlediniz mi bilmiyorum ama ilk sezonlarda bölüm sonlarında Lucas genellikle bir kitaptan alıntı yapar bazen de onları yorumlardı. Bu kısım bana etkileyici gelirdi. Bu dizi de de Cat bölüm sonunda küçük bir konuşma yapıyor ama değil etkileyici gelmek bu kısımlar bana çok bayağı geliyor. (aklımdan geçen bayağı değil “corny” idi ama Türkçesini bir türlü bulamadım. Sözlükte yazanlardan da en yakını “bayağı” gibi geldi.)
  • Son olarak da oyuncular arasında bir uyum eksikliği var gibi geldi bana. Cat ve Tessa arasında bir uyum olmalıydı sanki sonuçta partnerler ama yoktu.

 Diziyi sevemedim dedim ama nefret de etmediğimi söylemeliyim. Daha sadece 3 bölümü yayınlandı belki ilerde karakterlere ısındıkça daha çok sevebilirim bu diziyi. Ama şimdilik bir bölümün ortalarına doğru sıkılıp başka şeylerle ilgilenip sonra geri dönüp bitiriyorum.


Not: Bütün dizi boyunca bana Kristin’in konuşmasında bir gariplik varmış gibi geldi. Aynı gariplik House’a bir bölüm, Bones’a ise bir kaç bölüm  konuk oyuncu olmuş Katheryn Winnick’de de dikkatimi çekmişti. Bazı kelimeleri telaffuzları farklı gibi sanki. Smallville’de böyle değildi halbuki Kristin. Kristin’e ne oldu???