14 Şubat 2013 Perşembe

Hastane

Halam aslında yeniden hastaneden çıktı pazartesi akşamı. Hayatımız alt üst olmadı beklediğim gibi. Gerçi Cuma yeniden hastaneye gidecek ve sonraki süreç belli olacak fakat ben yine en kötüsünü düşünmekten alamıyorum kendimi. Gerçi ne düşündüğüm fark etmez cuma günü öğreneceğiz durum nedir ne değildir.

Birde ayağım iyileşmesi 3 hafta sürecek. Ondan sonrada hareketimi yavaş yavaş arttırmam gerekecek falan. İlaçlar kremler  ve muhteşem rahatsız bir bileklik kullanıyorum. ama yürürken eskisi gibi canım yanmıyor pek o yüzden bu da birşeydir.

Bilmiyorum da mutlu değilim. Geceleri lütfen sevdiklerime kötü bir şey olmasın diye dua ederken buluyorum kendimi. Sanki yanlış bir kelime söylesem başlarına kötü bir şey gelecekmiş gibi korkuyorum. Son olaylardan dengem bozuldu o yüzden böyle paranoyak düşünmeye başladım biliyorum ama bu duyguyu üzerimden atamıyorum. Bir süre hiç hastane görmek istemiyorum. Bütün sevdiklerim ben sağlıklı mutlu olalım hastanelerden uzak duralım istiyorum. Böyle düşününce de kendimi müthiş bencil hissedip herkes sağlıklı mutlu olsun diyorum.

10 Şubat 2013 Pazar

Bitmiyor

Halam yine ve yeniden hastanede. Dün küçük bir şey sanılan olay bugün büyüdü büyüdü ve halamın yeniden hastaneye yatması ile sonuçlandı. Ne yapacağız bilmiyorum. Yine ameliyat mı olacak yoksa yine ucu açık bir süre hastanede mi kalacak bilmiyorum.

Aşil tendonumda yazın olan sakatlanma tekrarladığından cumadan beri ben ayağımı uzatıp buzlarla oturuyorum ama annem neye nasıl yetişecek bilemiyorum. Yarın doktora gittikten sonra neye ne kadar koşturabileceğim belli olacak. Annem yine iş ve hastane arasında bölünecek ve eve sadece uyumaya gelecek. Babam hastane ev arasında koşturacak. Gerilmiş teller gibiyiz şu 10 günlük ara hiçbirimizin gevşemesine yetmedi. Önce kim kopacak diye bekliyorum neredeyse. Halamı düşünemiyorum bile, 4 ay hiç iyi hissedemeden sürekli hasta olmak bir ameliyattan çıkıp diğerini beklemeye başlamak korkunç olmalı.

Bir de iş başvurusu olayı var TAI ye başvurdum. Olacağından değil de annem istedi tamam dedim başvurdum. Diğer yerler arasında en çok TAI den gözüm korkuyor benim. Aslında kendime güvenim tamdır böyle konularda, başlarsam yaparım diye düşünürüm hep ama nedense TAI benim ligimin dışındaymış gibi geliyor bana. Bu sabah 9 akşam 6 çilesini çekeceksem eğer o kadar zorlanmayacağım bir yerde çeksem daha iyi olur sanki. Çünkü olayın sosyal kısmıyla boğuşmak benim için diğer insanlardan biraz daha zor. Asosyalliğim tartışılmaz bir gerçek çünkü.

Çok bilinmeyenli denklem gibi hayatım bu ara, çözülmüyor da. hem içimden bir ses çözülse bile çözümleri sevmeyeceğimi söylüyor.

30 Ocak 2013 Çarşamba

Hastane Macerasının Sonu

Sonunda hastane maceramız bitti. Yani halamın hastanede yattığı o garip sürecin sonu geldi. Aslında geçen perşembe çıktı hastaneden ama o zaman yazmak istemedim. Çünkü ne zaman tamam artık iyi desem, hayat bana lafımı yutturuyor gibiydi. Kanser hala burada ama hastaneye kontroller dışında gidilmeyecek diye umuyorum artık.

Hayat normale dönüyor şimdi. Herkes bir koşturmaca içinde değil. Annem eve vaktinde geliyor ama bu seferde eski normal artık bir garip geliyor. :S

Yeniden kendime bakmaya bile başladım. Bugün gidip saçımı bile kestirdim (ki bilen bilir ben şu saçını kestirmeye kıyamayan tiplerdenim) ama 8 ay olmuş en son kuaföre gittiğim o yüzden vakti gelmiş de geçiyordu. Saçımı kestirdim, fönümü çektirdim aynada kendime bakınca da iyi hissettim. Sürekli evde vakit geçirince insan kendini çok fena bırakıyor çünkü. Öyle makyaj saç delisi bir tip değilim ama benim de ihtiyacım oluyormuş demek ki.

Sırf kuaför olayı da değil, sanırım en çok da kendime vakit ayırdığımdan mutluyum bugün.

21 Ocak 2013 Pazartesi

Hayal

Vaktimin çoğunu hayale kurarak geçiriyorum sanırım. Elf olup Fangorn ormanlarında yürüyorum, orta dünyayı anlatan şarkılar söylüyorum; Hogwarts da öğrenci oluyorum, mezun olup seherbaz oluyorum ya da bazen Diagon yolunda bir yer işletiyorum; bazen gizli ajan olup kötülerle savaşıyorum ama hiç yenilmiyorum yaralansam bile yaralarım mucizevi bir şekilde iyileşiyor; yazar olurum, pastacı oluyorum, kitapçı oluyorum, dansçı oluyorum, dünyayı geziyorum bazen 5-6 dil birden konuşuyorum... Hayallerde yapamayacağım şey yok!

Bir çok değişik hayal kurdum ama kendimi hiç bir evlilik içinde hayal etmedim (yani etmemiştim bir süre öncesine kadar). Ama son yılda çevremde bir çok kişinin evlenmesi, nişanlanması, çoluk çocuğa karışması yetmezmiş gibi birde evdekiler de küçük küçük evlilik lafları etmeye başlayınca bende bir terslik mi var diye düşünüp evlendiğimi hayal etmeye çalıştım.

Sonra garip bir şey oldu. Her hayalimin sonunda evlendiğim kişi öldü bende yeni bir ev içinde sevdiği kişi arkasından yas tutan kişi olarak kaldım. Bir kere de değil kaç kere denedim sonu hep ölüm. Gerçi bir sefer aldatılıp boşandım. Bir şekilde hiç mutlu sona ulaşamadım hayalde.

Bende mi bir terslik var yoksa herkese evlilik fikrinin zorlanması mı yanlış bilemiyorum ama daha önce hayal kurmakta hiç böylesine başarısız olmamıştım.

18 Ocak 2013 Cuma

Halam, Ameliyat, Birand

Halam dün ameliyat oldu ve bu umuluyor ki bu ameliyat son olacak bu süreç kapanmış olacak. Kanser geçmiyor tabi ki ama art arda ameliyatlardan oluşan bu korkunç süreç bitiyor sanki. Ameliyatın tuttup tutmadığı 1 hafta içinde belli olacak bu yüzden nefesimizi tuttuk bekliyoruz.

Geçtiğimiz pazar halam kötüleşmişti sonunda belli oldu ki beyne pıhtı atmış. Hiç bir kalıcı iz kalmadan atlattı ama sonu kalıcı felç de olabilirmiş ama öyle olmadı. sonra ameliyattan bir gün önce bu pıhtıdan dolayı anesteziyi kaldırıp kaldıramayacağı konuşuldu ama sonuçta ameliyat olmasına karar verildi, ameliyatta da neyse ki kötü bir şey olmadı. Halam ameliyatı atlattı.

Mehmet Ali Birand atlatamamış. Halam ile aynı zamanlara denk geldiğinden mi bilemiyorum sarsıldım biraz. Daha bir hafta önceydi haberlerle izlediğim sanki. Hayat dolu, neşeli gülen daha yılbaşında gittiği tatilden bahseden bir adamın ameliyat masasında kalbi durdu. Kısa süreliğine geri gelse de sonuçta kaybedildi.

Benim halam aylardır hastaneye girip çıkıyor. 20 kilo kaybetti. Öyle zayıf, öyle titreyen bir halde ki. Ama o dayanabildi ameliyata. Son zamanlarda halamdan çok kendimi düşünür olmuştum sanki. Bu hastalığın bana yaşattıklarına odaklanır olmuştum ama Birand'ın ölümü halamın durumunun nasıl pamuk ipliğine bağlı olduğunu bu ameliyatı atlatmasının ne kadar büyük birşey olduğunu hatırlattı sanki.

Birand'ın her söylediğine katılmazdım haberlerde söylediklerine sinir olduğum da çok oldu ama ölümüne çok çok üzüldüm. 

30 Aralık 2012 Pazar

Hush, Hush

Hush, Hush serisi Becca Fitzpatrick tarafından yazılmış 4 kitaplık bir seri. Hush Hush, Crescendo, Silence, Finale adındaki kitaplar Türkçeye Fısıltı, Çığlık, Sessizlik ve Final adlarıyla çevirilmiş. Baş melekler, cennet düşmüş melekler ve nefiller ile dolu bir aşk hikayesi Hush, Hush.
İlk kitap Fısıltı’yı okuduktan sonra hikayenin düşmüş melekler ve nefiller ile ilgili olan kısmı ilgimi çekmiş olsa da dilin yavanlığı konusunda endişelerim vardı. Yine böyle basit bir dil ile yazılmış Gece Evi (House of Night) serisini de okuduğum ve büyük bir rahatsızlık duymadığım halde Fısıltıda neden rahatsız oldum bilmiyorum. Belki de baş karakter Nora’nın kötü çocuk Patch’e aşık oluşu ve yaşadığı duygular ile ergen dili birleşince beni rahatsız eden bu oldu. Özellikle Nora’nın yakın arkadaşı Vee sık sık bu nasıl arkadaş diye düşündürdü. Bir de Patch’in düşmüş bir melek olduğu ortaya çıktıktan sonra aşk hikayesinin gelişimi Alacakaranlık (Twilight) özentisi geldi bana.

Ama Fısıltı yeterince ilgimi çekmiş olmalı ki ikinci kitabı da aldım. Çığlıkta yeni karakterler Scott ve Marcie üzerinden anlatılan olaylar ile hikaye derinleşeceğine ve sürprizler olacağına dair küçük ip uçları  verilmeye başlandı. Nora ve Patch’in ilişkisinin geldiği ayrılık noktası kıskançlık üzerine kurulu olsa da bir ayrılık yaşanıyor olması bana yine Alacakaranlık serisinin ikinci kitabı Yeni Ay’ı (New Moon) düşündürdü. Ayrılık şekilleri farklı olsa da Patch ile ayrılıktan sonra Nora’nın hayatına Scott’ın girişinin Bella’nın hayatına Jacob’ın girmesini hatırlatmaması imkansızdı. Acaba Becca Fitzpatrick zaten başarılı olmuş bir serinin adımlarını izlemeye mi karar vermiş diye düşündüm. Ama ip uçlarının hakkı verildi ve kitabın sonunda Nora’nın geçmişi, babası hakkında bir çok şaşırtıcı olay oldu.  Sonuçta kitap Nora ile Patch yeniden bir araya gelmişken Nora’nın kaçırılması ile sonlandı.

Nora’nın kaçırılması ve Çığlığın sonunda Marcie’nin babası Hank’in hikayeye katılması ile ilginçleşen hikayenin üçüncü kitapta iyiye gideceğini tahmin ederek Sessizlik’i aldım ve yanılmamışım. Serinin üçüncü kitabı Sessizlik gerçekten ilginçti. Kaçırılan Nora’nın hafızasını kaybetmiş olarak geri dönmesinin ardından düşmüş melekler ve nefiller gerçeği ile yeniden tanışması, Patch’e yeniden güvenme süreci ve bu süreçte ne kendisine ne çevresindekilere güvenememesinden doğan paranoyak ruh hali ilginçti. Scott da Nora’nın yeniden kendini bulmasında büyük bir yer tuttu. Nefiller ve düşmüş melekler arasında olması ön görülen savaş fikri de bu kitapta netleşti. Nora’nın bir nefilin soyundan geldiğini çoktan öğrensekte kitabın sonunda Nora’nın tam bir Nefil oluşu biraz saçma da olsa ilginçti. Nefillerle düşmüş melekler arasındaki savaş yaklaşırken kendini Nefil ordusunun lideri olarak buldu Nora kitabın sonunda.

Sessizlik serinin o zamana kadar okuduğum en iyi kitabı olduğundan son kitap Final’i heyecanla bekledim. Nora bir çıkmazın içindeydi ve nasıl bir çözüm bulacağını bilmek istiyordum. Ama son kitap tam bir hayal kırıklığıydı. Hikayenin akışı öyle bariz mantık hatalarıyla doluydu ki kitabı bitirebilmek için kendimi zorlamak durumunda kaldım. Kitabın konusundan bahsetmeyeceğim bile öylesine kötüydü. Ama sonuç beklenen şekilde mutlu son oldu.

Sonuç olarak bu seriye 5 üzerinden ancak 2,5 veririm o da Sessizlik’in hatırına.

25 Aralık 2012 Salı

You've Got Mail

Titanic ve Notting Hill'den sonra geçmişten bir film daha. DVD koleksiyonuma kattığım son film You've Got Mail oldu. Annemle sinemada izlemiştik. Geç kalmıştık ya da bana öyle gelmişti, ışıklar kapanmadan hemen önce reklamlar başlarken salona girmiştik.

O zaman hem Meg Ryan'a hem Shop Around the Corner'a -Meg Ryan'ın canlandırdığı Kathleen Kelly karakterinin sahip olduğu çocuk kitapları satan kitapçı Shop Around the Corner - hem de anlatılan romantik hikayeye hayran kalmıştım. Filmden çıktıktan sonra hayallerim arasına sızdı hatta bir kitapçı sahibi olmak. Sadece çocuk kitapları değil ama. O zaman kitaplara şimdiki kadar bağlı değilken bile çok güzel bir hayaldi. Her günümü kitaplarla çevrili geçirmek. Hemde kütüphane kadar çok kuralı olmayan, benim olan bir yerde. Şimdi ise nefes kesici bir hayal.


Filmi bu izleyişimde de bayılmama rağmen değişik şeylerde çarptı gözüme. Filmi ilk izlediğimde "Mesajınız Var" adıyla Türkçe izlemiştim. Doğal olarak filmde Meg Ryan'ın sesinin zaman zaman ne kadar rahatsız edici olduğunu ilk defa fark ettim. Meg Ryan'ın oyunculuğunu bu filmde çoğunlukla beğensem de zaman zaman ne fiziğine ne de canlandırdığı karaktere uyan erkeksi garip yürüyüşü çarptı gözüme. 

Bir de Meg Ryan'ın saçları bazen muhteşem bazen de kalıp gibiydi. Hatta kabarık şekilde sabitlenmiş saçların arasında suratının küçücük göründüğü kısımlar vardı. Bir de en hayran olduğum zamanlarda bile Meg Ryan'ın kaşlarından rahatsız oldum. Elimde değil dikkat dağıtıcı şekilde biçimsiz duruyor kaşları.


Kaba kocaman laptoplar, eski işletim sistemleri, masaüstü bilgisayarların kocaman ekranları beni gülümsetti. Şimdi hayatım da öyle bir yer kaplıyor ki laptop ve internet, onların olmadığı zamanlar sanki başka bir hayatmış gibi. Oysa sadece 7 yıl öncesi benim için.

Aklımın takıldığı diğer bir ayrıntı da; Kathleen Kelly gibi kendi kitapçısını bir kitapçılar zinciri yüzünden kaybetmek üzere olan bir karakterin kahvesi için Starbucks'ı seçmesi. Oldukça tutarsız bir hareket bende. Hatta kitapçısını kaybettikten sonra bile bu durum devam etti. Starbucks da aynı o kitapçı zinciri gibi bir zincir değil mi halbuki?

Çocukluğumda izlediğim seferden diğer bir fark ise hayran kaldığım kişinin Tom Hanks oluşu. Oyunculuğuna bayıldım. Meg Ryan ile yaşadığım küçük takıntıların hiç birini onunla yaşamadım.

Son olarak da film de kalbimi kıran sahne, kitapçı kapanırken kitapsız kalmış boş rafların yalnız küskün görüntüsüydü.